bir köy ki; yolları uzaktı
güneşin doğduğu yer kadar
toprak damlıydı evleri
derelerinde kazlar yüzerdi
ördekler ezgi söylerdi

ve kızları halay çeker zılgıt söylerdi
kar esmeriydi yüzleri
ve analar vardı çilekeş
gelininden sonra çocuk doğuran
doğurmayı kadınlık sayan...
ve pala bıyıklı adamları vardı babacan
yazın tezek yapan kışın kar kürüyen
kocaman elleri vardı
kocaman da yürekleri...

kürtçe masallar anlatırdı tutma abim
'kız kardeşim sevo' diye başlayan
sözlerinden anlamazdım
ama söyleyişi hüzünlendirirdi
ezgilerini mırıldanırdım anlamadan
'kürtlerin kuyrukları olur' bilir misin?
dedi birgün...
baktım anlamsızca
dedim -'sende insansın bende insan'

onsekiz yaşın hafifliğini teğet geçip
ağırlaşıvermişti dünyam
ve çıplak ayaklı çocukları vardı
kirli yüzleri,sevimli sıcacık gözleri vardı..
.ve çocuk her yerde çocuktu

kızaklara binerdik atların çektiği
kirpiklerim donar,yüreğim üşürdü
ben alınmayayım diye
erkekleri türkçe konuşurdu çoğu zaman
kaldığım beş ay boyunca
beş kez ekmek almamışımdır dışarıdan
bir ebemize bakamazsak
' vay gıjıke ' derlerdi
'vay bize yazık' derlerdi
tandır ekmeği, lor peyniriyle beslerlerdi
ellerinde ne varsa üleşirlerdi
tandırda pilav üstü kartol-patates-
yanında pancar turşusu ve kaz yahnisi
ömrümce saklayacağım lezzetinizi

bir köy ki; yolları uzaktı
güneşin doğduğu yer kadar
odalarını nakış nakış tablolar süslerdi
ilk kez o zaman görmüştüm
şahmeranı-yılan başlı güzel kızı-
dinlemiştim öyküsünü...
kızları demek ondan güzeldi

dedi bir gün İsmet Amca
'neden bize kürt denir bilir misin? '
'kar kürürken kırt kırt ses çıkarırya işte ondan'
'işte kardır bizi böyle esir alan'

bir köy ki; yolları uzaktı
güneşin doğduğu yer kadar
ve yüreğimin bir yerinde
onsekiz yaşın ağırlığında kalan
bir kız yatar..

10.04.2008-Yerkesik