KAINAT ŞİİRLERİ

KAINAT Konulu Şiirler - kainat Şiirleri

Bu sayfada sitemizde kayıtlı 200,000 'den fazla şiir arasında konusu "kainat" olan şiirleri görmektesiniz. Şiirlerin "kainat" ile ilgili olup olmadıkları sistem tarafından belirlendiğinden konu dışı bazı şiirler listeye karışmış olabilir. kainat Şiirleri, "kaliteye" göre değil, konuya olan ilgilerine ve popülariteye göre sıralanmıştır.

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 40 50 60 70 75

Sonraki Sayfa >>


153		O BİRDİR DERİM Bu aklıma sorsam,zamanı yeri, Lâ mekâna kerim,o kadir derim. Kainat ışığı,sönmez feneri, Gecesine doğan,o bedir derim Boşuna uğraşma,şifre hurafen, Akı kara etsen,beyazdır kefen. Zerreyi delmeye,yeter mi bu fen Sonsuzun sonuna,o nedir derim. O vuslatın yolu sonsuz semada Bir yanı ayrılık bir yanı veda ........... devamı >> Tuncay Akdeniz


154		ARAMAM Furkan varlığımın rengi, bundan gayri söz aramam, Gül’ün anlattığı yeter, bundan gayrı yüz aramam. Döndüm kendi mahşerime, binbir rengi orda buldum, Başka âleme bakarken beni yakan göz aramam. Öyle bir yola çıktım ki, bahşeder çilesi bin can, O vadide yorulurken ne yokuş, ne düz aramam. Rahmet yağsın yüreğime, kâinat bende uyansın, Mevsimler kuşatsın beni, gece ve gündüz aramam. Toprağı boyarken bahar, göğü süslerken yıldızlar, Yeter ki Yâre götürsün, ne kahır, ne naz aramam. Vurur gönül tellerime, bizi kuşatan kâinat, Açlığım bununla doyar, ne ney, ne de saz aramam. ........... devamı >> Muhsin İlyas Subaşı


155		BÜYÜK BAYRAM... Süzüle süzüle ışığın bana, Gönlümün hasreti gözüme gelir Sarılıp çıkarım senin aşkına Bütün güzellikler üstüme gelir... Saçını tararsın,her teli gümüş Aynaya bakarsın,aynada cümbüş Seni anmayınca kalbim üşürmüş Bülbül figan edip gülüme gelir... İki kelam etsen, kâinat susar Seni dinlemekten ruhum haz duyar Bütün varlığıyla can seni arar Sana gelen, sanki düğüne gelir... Duruşun zarafet, aşkın muhabbet Soy kütüğün baştan sona asalet Al gönlüne şu gönlümü memnun et Zaman bayram eder bu güne gelir İşte büyük bayram bu güne denir... ........... devamı >> İbrahim Ethem Bingül


156		BENİ İNSAN GİBİ GÖRSENE Niçin taş atarsın kendini bilmez Hiç olmazsa insan gibi gör beni Eğriyi bura kıp doğruya gelmez Bilmiyorsan bir bilene sor beni İçimde geziyor koca kainat Gel şu içindeki ikiliği at Tüm insanlar kardeş eyleme inat İnsan isen kolun açıp sar beni Kabe bende kuran bende hak bende Benlik ile gezen insan yok bense Ne kadar istersen sevgi çok bende Daha neden görüyorsun hor beni Mana aleminden sohbetin söyle Kaçırma kervanı gönülde eyle İster batun ister zahirden söyle Var ise ilimin otur yor beni ........... devamı >> Halil Çimen


157		---------------------------GÜLMEK İSTESEN DE GÜLEMEZSİN Hep kendi halinde durmaz kâinat Her dönüş seyrinde bin bir nasihat Yitik sevdalara açsan da kanat Gelmek istesen de gelemezsin ki Arz üstünde nice ayrı tür vardır Çokluğun üstünde mutlak bir vardır Aklın ötesinde saklı sır vardır Bilmek istesen de bilemezsin ki Germişsen çarmıha güzel ismeti Kesmişsin ne yazık nasip kısmeti Rehber edinmişsen kini haseti Gülmek istesen de gülemezsin ki ........... devamı >> Dursun Elmas


158		MANASIZ Bir boşluk ki sonrası _ bilinmez esrarengiz Bu muhteşem kâinat _ olabilir mi sahipsiz Gün doğar gün batar _ mükemmel bir düzenle Olamaz insanoğlu _ bu düzenden habersiz Denge ile bu çarkı _ döndüreni biliriz Gök kubbe tespih eder _ yaratanı şükreder Canlı cansız mahlûkat _ bunda bizde varız der Yaratılış gayesiz _ olabilir mi düşün? Kimisi yeni doğar _ kimisi göçer gider Sahipsiz değil elbet _ bu âlem-i beşer ........... devamı >> Ünal Kar


159		MUHAYYEL SEVDALARIN İKLİMİNDE bir yangının külüne gömdüm geçmişten getirdiğim sancıları alevler kızıl ve büyük yakıtı gençliğimden arta kalan insanlığımdır bir büyük şehrin limanına sığınmışım kulaçlarım bir durgun suyu Zühre yok semalarımda benim ne Leylayı gördüm düşümde ne çöllere koyulmuşum sadece muhayyel sevdaların iklimine kovulmuşum ben ki yorgun bir adam ve yurdum uzak bir diyar umutları taşıyan şafak unuttu mu beni Alacada ........... devamı >> Salim Kanat


160		YAZI (MUHASEBE İNSANI) Muhasebe insanı. 'Men arefe nefsehü feked arefe rebbehu' (Nefsini tanıyan Rabbi bilir.) Hükmü ile hareket edendir. Şu muteşem kainat içinde nazdar bir çocuk, mükerrem bir misafir, mükemmel bir zinet ve mesul bir m-emur olduğunu bilendir. Mahlukatı emrine imkan ve nimeti istifadesine usnuanı tanıyandır. Ve bütün bu nimet, imkan ve iltifata karşılık onu aciz bir hayvan iken nazdar mir misafir, kudretli bir hakim ve sultanı kainat makamına oturtan ezel ve ebed sultanına karşı hayret, minnet ve muhabbetle ibaet edendir. Her an neciyim, nereden geliyorum, kim göederdi, benden verdiklerinekarşılık ne ister ve nereye gidiyorum sorularını sorandır. Her gün bugün Allah için neyaptın veya yapmakla emrolunduğuın halde hengi vazifelerini yapmadın diye nefsini hesaba çekendir. ........... devamı >> Necdet Erem

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 10 11 12 13 14 15 16 17 18 19 20 21 22 23 24 25 26 27 28 29 30 40 50 60 70 75

Sonraki Sayfa >>