Göbek bağından beslenen fetus
Gazlı beze sarılı umut
Herkes kendi denklemini yaşardı
Ve kendi depremini

Kapıda ölümle oynardı
Şimdi yorgun değil
Bir salkım çocuk
Yüklenip sırtına ağır zamanı

Fırtınada eprimiş bir alev gül
Herkes kendiyle meşgul
Yarına kör, yanmamış kül
Hızla yayılırken çağ yangını

Yaşlanırdı ağır gecelerin koynunda
Koyun koyuna
Henüz yaşamamış çocuklar
Hecelerken hayatı

Ve sokağın çocukları
Acıya bulaşmış tiner kokardı
Ve kan ve barut kokardı
Savaşın çocukları

Ve açlığın çocukları
Keskin aseton kokardı
Küresel dünyamızda
Mideleri sindirirken kendini

Karanlık sızarken kentlere
Tarihin iyileşmeyen yarası
Gömerdi, ölmüş hücrelerini
Çocuk elleriyle.