Gecenin bir anı. Kum saatinin kumları tükeniyor. Zaman ne çabuk bitmiş. Şimdi geçmişe gitmenin vakti geldi. Sevdaları canlandırmanın, adını anmanın… Varlık ve yokluk arasında yolda kalmanın hatırası. Maziye gitmeli hayatı tersine akıtmalı.

Başı ağrıyan, çektiği çilenin ağırlığı üzerinde olan bir hamaldı zaman.
Çok kere aşk dilendim. Hep sırtım sıvazlanıp ellerim boş döndüm.

Bağbozumu bitti. Bir Aralık gününü gösteriyor takvimler. Kış mevsiminin ilk günü. Yağmurdan başka rahmet yağmıyor dediğim şehre beyaz duvak takma zamanı diyor bulutlar. Karın güzelliği en fazla gece belli oluyor.

Türküler doğru söylüyormuş
İnandım/sevdalar
Ağlatarak bitiyor.

Şimdi içtiğim çayla demleniyorum. “Sözleşme” zamanı Ada dergisiyle. Televizyonda gönlü çekemeyen türküler söyleniyor. Gözyaşlarım akması için çaba sarfediyor notalar ama nafile. Gözlerin kurudu mu diyor lülü. Ağlamak bu kadar mı zor?

— Ağlayan gözlerim değil. Yüreğim bilsen kan akıtıyor.

Gece üzerine ne kadar yazsam azdır.
Gece benim matemimdir…

Yazmaya başladığım bu yerin duvarı beyaz renkli. Bu rengin üzerinde yanan gönlümün isi soyut bir resim gibi duruyor. Orta yerde kurulu soba aşkın açıklamasını yapıyor kalbime. Aşk: yanmaktır. Hal diliyle konuşuyoruz sanki. Ortak düşüncelerdeyiz.

Kalemim konuşsun diye dilimi susturdum. Lal olmak için, kalemime yazmak emrini vermek için senin adını anmam yeterli. Çok istiyordun ya unutmamı…

Adını unutmak için balyoz indir düşlerime
Ellerin dert görmesin…

Yazgımı kalem tutan ellerim yazıyor. Gaipten gelmiyor ses. Ellerime yüreğim hükmediyor.

Gece bir vakit perdeyi açıp dışarı bakınca anladım ki cam bir fanusun içindeyim. Mum gibi ayakta duran ben yavaş yavaş bitiyorum.
Erimek fiili benim için ibda olmuş.