EVRENSEL ŞİİRLERİ

EVRENSEL Konulu Şiirler - evrensel Şiirleri

Bu sayfada sitemizde kayıtlı 200,000 'den fazla şiir arasında konusu "evrensel" olan şiirleri görmektesiniz. Şiirlerin "evrensel" ile ilgili olup olmadıkları sistem tarafından belirlendiğinden konu dışı bazı şiirler listeye karışmış olabilir. evrensel Şiirleri, "kaliteye" göre değil, konuya olan ilgilerine ve popülariteye göre sıralanmıştır.

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 20 30 40 50 60 75

Sonraki Sayfa >>


49		ÜRÜNLER İşte böyle, genç Amerika, genç hayatın senin yutuldu, terk edildin, baş eğdirildin, şeklini bozdular ve soydular seni. Kumandanın külde tepindiği öfkenin yalçın bayırlarından ve bıyıklarla süslenmiş beylerde ataerkil maskeler için yenilerde solgunlaşan gülücük masada başkanlık yapar ve verir orada bulunan herkese hayırduasını gizlerken gerçek yüzlerinin karanlık tokluğunu, kasvetli arzu ve açgözlü çentikler: şehrin soğuk iftiracılardan bir fauna, insan eti yiyen korkunç jaguarlar, halk avında uzmanlaşmış olanlar, karanlığa batmış olan o halk, çaresiz bütün köşelerde, ........... devamı >> Pablo Neruda


50		MACHADO Küba’da Machado işletiyordu adasını makinelerle, ABD’nde yaratılmış ithal eziyetlerle, makineli tüfekler ıslık çaldı, Küba’nın çiçek ihtişamını süpürdü ve yitti denizin nektarı, ve hafif yaralı öğrenci atıldı denize köpekbalıkları tamamlasın diye takdire şayanın yaptığı işi. Ta Meksika’ya kadar ulaştı katilin eli, ve Mella yuvarlandı kanayan bir disk fırlatıcısı gibi suçun caddesinde, korlaşırken ada, mavi, piyango biletlerine sarılı, şekere teminat verilmişken. ........... devamı >> Pablo Neruda


51		UBİCO Ya da Ubico’dur giden bu patikalarda, cezaevinden cezaevine dolaşan motosiklet üstünde, bir taş gibi soğuk, korkunun hiyerarşisi üzerinde oyulmuş bir gemi süsü gibi. Pablo Neruda Çeviren: İsmail Aksoy 'Evrensel Şarkı'dan ........... devamı >> Pablo Neruda


52		SU BASKINLARI Yaşıyor yoksullar aşağıda ve bekliyorlar ki ırmak yükselsin geceleri ve denize sürüklesin onları. Akıp giden küçük beşikler gördüm, evlerden küçük parçalar, sandalyeler, ve gökyüzü ve dehşetin birbirine karıştığı yerde ceset soluğu suların müthiş bir hiddetini. Sadece sana ulaşır, sen ey yoksul, senin karına ve mısır tohumuna, köpeğine ve aletlerine, öğrenmen için dilenmeyi. Yükselmiyor su malikanelere, kar beyazı giysileri yükseliyor çamaşırhanelerden, Yut bu boğan çamuru ve ölülerinle birlikte denize doğru yüzen bu enkazları, o fakir masaların ve çıplak kökleriyle ........... devamı >> Pablo Neruda


53		ÇÖMLEKÇİLİK Kaba güvercin, kilden küpler, kalçalarında seni yeterince ifade edemeyen işaretlerden bir üzünç. Halkım benim, nasıl da sırtındaki ağrılarla, dayak yemiş ve küçük düşürülmüş, nasıl da toplamıştın yapraksız bilgeliği? Siyah mucize, sihirli madde kaldırıldı ışığa kör parmaklarca, toprağın en büyük bilmecesinin lisanını bizim için açtığı yerdeki önemsiz heykel, öpüşünde toprağın ve derinin birlikte kaynaştığı Pomaire fincanı, balçıktan sonsuz biçimler, küplerden ışık, benim olan elin biçimi, beni çağıran bir gölgenin adımı, gizlenmiş düşlerin karşılaşmasısınız sizler, ........... devamı >> Pablo Neruda


54		DRİMİS WİNTEREİ Adsız bitkiler, yapraklar ve dağlardan teller, yeşil havadan örülmüş dallar, yeni işlenmiş oya iplikleri, karanlık metallerin kuytuları, sonsuz bitey bir taç gibi üstünde rutubetin, o yaygın buhar, o muhteşem su. Ve arasında bu yaprak örgüsünü aramış bütün biçimlerin, dokunulmamış döküm kalıplarının yağmurda mucize eşini bulduğu bu yaprakların arasında, ah ağaç, bir gök gürlemesi gibi uyanıyorsun sen ve yeşil bir ihtişamla dolu tacında uyuyor kış bir kuş gibi. ........... devamı >> Pablo Neruda


55		GÓMEZ Gómez, Venezüella’nın bataklığı, boğuluyor yavaşça yüzler ve ruhlar çalılıklarında. Geceleri düşüyor insanlar ona, hızla hareket eden kollarla, koruyan yüzünü korkunç darbeye karşı, fakat bataklık yutuyor onu, yeraltı bodrumlarına yutuluyor, yollar boyunca çıkıyor sonra, zincire vurulmuş, toprağı kazıyor ölene dek, kötürüm edilmiş, yitik, kaybedilmiş. ........... devamı >> Pablo Neruda


56		BURADA BİTİRİYORUM (1949) Burada bitiyor bu kitap. Kömür ateşi gibi bir öfkeden doğdu, yanan ormanlardan oluşan çayırlıklardan. Keşke devam edebilseydi kırmızı bir ağaç gibi ve yayabilseydi berrak yanık izini. Ama sen sadece öfkeyi bulmadın ağacın dallarında: kökler yalnızca acıyı değil kudreti de arıyordu, ve ben düşünce dolu taşın gücüyüm, birleşmiş ellerin sevinci. Nihayet insanların arasındayım. İnsanlar arasında yaşayan bir rüzgârım, ve kıstırılmış yalnızlıklardan giderim sayısız kavgaya, özgürce çünkü arıyor senin elin elimi ve kuşatıyor yılmaz sevinçleri. ........... devamı >> İsmail Aksoy

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 20 30 40 50 60 75

Sonraki Sayfa >>