EVRENSEL ŞİİRLERİ

EVRENSEL Konulu Şiirler - evrensel Şiirleri

Bu sayfada sitemizde kayıtlı 200,000 'den fazla şiir arasında konusu "evrensel" olan şiirleri görmektesiniz. Şiirlerin "evrensel" ile ilgili olup olmadıkları sistem tarafından belirlendiğinden konu dışı bazı şiirler listeye karışmış olabilir. evrensel Şiirleri, "kaliteye" göre değil, konuya olan ilgilerine ve popülariteye göre sıralanmıştır.

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 20 30 40 50 60 75

Sonraki Sayfa >>


33		AMERİKA’NIN SİHİRBAZLARI Merkezi Amerika, uğramışsın kertenkelelerin istilasına, keskin kokulu terle şişmişsin, terlemiş yaseminlerinin arasına gitmeden önce, beni geminde bir lif, tahtan için kanatlar olarak algıla ikiz köpükten çıkarılmış ve doldur beni büyüleyici kokuyla, tacından çiçek tozu ve tüyle sularının filizlenen sahilleriyle, yuvanın kıvırcık çizgileriyle Fakat sihirbazlar öldürüyorlar dirilişin metallerini, kapatıyorlar kapıları ve karartıyorlar göz kamaştıran kuşların meskenini. ........... devamı >> Pablo Neruda


34		BENİMLE KONUŞMADAN ÖNCE Bundan bir zaman önce dolanıyordum bu yabancı topraklarda: ışıklanmıştı anayurdumun adı gizemli takımyıldızlar gibi göklerinde. Bütün enlemlerde kovalanmış, kör ve tehditle ve rezaletle korkutulmuş, tuttu ellerimden ve dedi ki bana: “Şilili” umutla dolu bir sesle. O zaman bir ilahinin yankısını taşıyordu sesin, senin kumlu ellerin küçüktü, anayurt, fakat sakladı birden fazla yarayı, salıverdi birden fazla avuntusuz ilkbaharı. Bütün bu umudu koruyorsun, barışında hizaya getirilmiş, toprağın altında, bereketli tohum her bir insan için, yıldızın emin dirilişi. ........... devamı >> Pablo Neruda


35		*GİTME () ılık rüzgarlar eserdi Koye Sur Dağı'nın üstünden batardı güneş Zımek Köyünde bir ana ağlardı sen dağların çocuğu olmuş büyüyordun sesin rüzgarla buluşur saçların menekşe kokardı ihanet sararken dünyayı çığ düşerdi unutulmuş köylere çığlıklar büyürdü hücrelerde çözülmez, yitik bir zamandı çok daha uzaklarda karşılaştık bir gün bin yıllardır ağır darbeler almış yüreklerimizin bitimsiz sızılardan tanıdık birbirimizi bir ana ağlarken evrensel boyutlu ihanete kardelen çiçeği olur, çıkardın ve hep birlikte karaçor oynardık sonra hep Aralık ayında karşılaştık sen köklerini arıyordun ........... devamı >> Ercan Cengiz**


36		SIRF BU SEBEPTEN herkesin kendine ait. ya henüz paylaşamayacağı. ya çok bölüşülmüş, kimseyle paylaşamayacak kadar daraltılmış. yada inmemek üzere askılarda kalmış, malum, evrensel, kişisel, şiirsel acılaı var. herkesin kendisine ait. ya henüz yaşanmamış. ya çok yıpratılmış. yada unutulmak üzere çatı arsına bırakılmış. ........... devamı >> İrfan Bakırcı


37		ARAUCARİA Bütün kış, bütün mücadele, o ıslak demirin bütün yuvaları kalkıyor ayağa senin o yabanıl kentinde, havayla egemen olan o gücünde senin. İnkar olunan hapishaneleri taşların dikenlerin boğulmuş ipleri, dikenli saçlarından yaratılan mineralsi gölgelerden bir köşk. Katılaşan gözyaşı, sonsuzluğu suyun, balık pullarından dağ, toynaklardan yıldırım, senin yıkılmış evin inşa edilir saf jeolojinin taçyaprağından. ........... devamı >> Pablo Neruda


38		GÓMEZ Gómez, Venezüella’nın bataklığı, boğuluyor yavaşça yüzler ve ruhlar çalılıklarında. Geceleri düşüyor insanlar ona, hızla hareket eden kollarla, koruyan yüzünü korkunç darbeye karşı, fakat bataklık yutuyor onu, yeraltı bodrumlarına yutuluyor, yollar boyunca çıkıyor sonra, zincire vurulmuş, toprağı kazıyor ölene dek, kötürüm edilmiş, yitik, kaybedilmiş. ........... devamı >> Pablo Neruda


39		İNSAN Burada buldum sevgiyi. Kumda doğmuştu, büyüdü sessizlikte, dokundu sertliğin çakmaktaşına ve karşı koydu ölüme. Burada insan birleştiren hayattı el değmemiş ışık, hayatta kalan deniz ve saldırı ve şarkı ve savaştı metallerin o birlikteliğiyle. Burada mezarlıklar yeni fırlatılmış topraktı, dağılmış ağaçlarının üstünde kumlu rüzgârın esip durduğu kırılmış haçlar. ........... devamı >> Pablo Neruda


40		CHERCANE KUŞLARI İsterdim ki bana güvensizlik beslemeyesiniz: yazdır, yumuşacık yapıyor su beni ve yukarı kaldırıyor özlemimi bir dal gibi, şarkım ayakta tutuyor beni belli izlerle belirlenmiş bir ağaç gibi. Sizler önemsizler, sizler sevgililer, gelin benim kafama. Yuva kurun bir kertenkelenin ışıltısındaki omuzlarımda, bir çok yaprak düşmüş gibi düşüncemde, ah küçük sihir çevresi şirinliğin, kanatlı mısır tohumu, küçük tüylerle örtülü yumurta, gözün kesinlikle kaçışı ve hayatı izlediği yerdeki en saf biçimler, burada, yuva kur kulağımda, sizler korkusuzlar ve önemsizler: yardım edin bana, ........... devamı >> Pablo Neruda

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 20 30 40 50 60 75

Sonraki Sayfa >>