EMEL ŞİİRLERİ

EMEL Konulu Şiirler - emel Şiirleri

Bu sayfada sitemizde kayıtlı 200,000 'den fazla şiir arasında konusu "emel" olan şiirleri görmektesiniz. Şiirlerin "emel" ile ilgili olup olmadıkları sistem tarafından belirlendiğinden konu dışı bazı şiirler listeye karışmış olabilir. emel Şiirleri, "kaliteye" göre değil, konuya olan ilgilerine ve popülariteye göre sıralanmıştır.

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 20 30 40 50 59

Sonraki Sayfa >>


25		NEFES VE NEFİS Yaşam, yaşanmışlık Bu bir akışkanlık Nefis yapışkan Nefes zorunlu alışkanlık Emel amele tuzak Sanılır ölüm uzak Nefes nefese gülüm Ecel hızıyla gelen ölüm Kanatlanmış kurşun gibi Namluya sürülmüş hayat bizimki Ölüm gelir, emel geride kalır Ve beden ameliyle toprağa sarılır ........... devamı >> Mustafa Çalışkan Manisa


26		EMEL SAYIN İyi ki doğdun Emel Sayın Hep mutlu geçsin nice yılların Hiç bitmesin gönül sevdâların Gerçekleşsin bütün hülyâların Sanatınla bizleri mest eylersin Kişiliğinle kendine hayrân edersin Herkesi cânı gönülden seversin ALLAH ne murâdın varsa versin Kıskanır senin sesini bülbüller bile Gelir dağlar taşlar ağaçlar dile Sen bir çiçeksin güller sümbüller ile Sevgin akar da akar gönülden gönüle ........... devamı >> Timur İlikan


27		MÂVİ BONCUK Emel Sayın'ın programının adıdır Mâvi Boncuk Bakıyor gözleri hep boncuk boncuk Topluyor herkesi ekran başına genç, yaşlı, çocuk Ağırlanıyor programında birbirinden değerli konuk Söyleniyor şarkılar,çalıyor sazlar,eğleniyor insanlar Ediliyor sohbetler,yapılıyor espiriler,atılıyor kahkahalar Bir su gibi akıp gidiyor neşeyle,mutlulukla dolu dakikalar Nasıl geçiyor anlamıyor insan uçup gidiyor zamanlar ........... devamı >> Timur İlikan


28		BİR SEVDÂDIR Emel Sayın'ı dinlemek apayrı bir zevktir O gökkuşağındaki yedi renkten bir renktir Söyleyin bana bu dünyâda kim ona denktir Emel Sayın'ı izlemek bizlere bir şevktir O'dur bu dünyânın sekizinci hârikası Nice gönülleri yakar kavurur sevdâsı O sanat âleminin hiç değişmeyen ası O şarkılara hayat veren sanat dehâsı Yıllar geçip gitse de o yine gönüllerde Onun güzelliği leylaklarda sümbüllerde Sesinin berraklığı şakıyan bülbüllerde Onun mâsumluğu açılan gonca güllerde ........... devamı >> Timur İlikan


29		EN GÜZEL SEVDÂLAR Sahneye Emel Sayın kadar başka kim yakışır Televizyonda onu gören âdetâ ekrana yapışır Her seven yürek onun sevgisinden bir parça taşır En güzel sevdâlar hep onunla yaşanır Engin semâlara yükselir büyüleyici sesi, Okşar rûhumuzu Dinledikçe dinleyesi gelir insanın, Gönlümüzde kalır tadı tuzu Onun sevgi dolu sıcacık yüreği, Eritiverir karı buzu Kederli şarkıları eşliğinde, Gözlerimizi sarar hasret buğusu ........... devamı >> Timur İlikan


30		ETEK VE PANTOLON46 Şehrin caddelerinde bir huzursuzluk kol geziyordu. Kızılay Meydanı'nda ise kollar insanların daha iyi yaşaması için havaya kalkıyordu.Melahat teyze kötü şeyler olacağını hissetmiş olacağından olsa gerek Emel'i Meşrutiyet Caddesi'ne doğru yönlendiriyordu.Oysa Emel çoktan teyzesinin yanından ayrılmış kendini direnişçilerin arasında bulmuştu.'Yaşasın özgürlük! Yaşasın bilgi toplumu! ' diye slogan atmaya başlamıştı bile. Evet Türk milleti yedi yüzyıldır hala cahildi ve dünyaya kültür ve bilgi olarak pek bir şey katmamıştı.Sadece aydınlık bir Türkiye için kitapları havaya kaldırıyorlardı..Bir kaideye oturtulan baş gibi toplumun üzerine şablon düşünceler konulmasını istenmiyorlardı.Toplumun kendi düşüncesini, kendine vücut veren bilgisinin üzerine oturtmak ve toplumu kendi kafasıyla düşünen bir noktaya getirmek istiyorlardı.. İkincil olmayı kabul edenin kendine ait birincil değerleri olamazdı. Ayrıca cesareti olmayanın dini bile olamazdı. Toplum felsefesini kendi kurmalıydı.. Bilgi toplumunda her akıl kendi inancını bilinçli ve cesursa yaşamalıydı.Bunları savunuyorlardı ve bunları haykırıyorlardı.Emel yanındaki kızın eline tutarak kenetlendi. Sonra silah sesleri duyuldu ve panzerler kalabalığın üzerine daldı. Bir köpek elinden sımsıkı tuttuğu kızın bacağını ısırdı ve kızı yere yuvarladı. Emel köpeğin gırtlağına sarıldı. Bir cop darbesiyle gözleri karardı o anda.Kendini yerde buldu. Başının ağrısıyla uyandığında bir gecekonduda olduğunu fark etti. Etrafında gençler gülümseyen yüzleriyle Emel'i ayıltmaya çalışıyorlardı. Başına aldığı darbeyle bayılmıştı Emel. El ele verdiği kızdan da kopmuştu. Bir bütünken o kızla şimdi tüm güzelliğiyle tek başına bir odadaydı ve yanında üç delikanlıyla baş başaydı.Neydi insanı insana sevdiren. Neydi bu insanların arasında Emel'i çirkinlikten koruyan ve güzel gülümsemeleri gösteren. Neydi düşmanlıktan rant kazanan. Kimdi insanların arasına köpekleri salan.Ve salyalı dişleriyle gülümseyen kimdi.Emel yüreğini ağırlaştıran bu duygularla gençlerin kendisine sunduğu hizmete baktı. Gözleri yaşardı. Ağladı böyle insanların varlığı karşısında. Üç erkek Emel için üç dilekti sanki. ........... devamı >> Osman Demircan


31		ETEK VE PANTOLON3 Emel okulda dejenere bir kızdı.Sınıfta yalnızca Süheyla adında arkadaşı onunla anlaşabilirdi.Okulu zar zor bitiren Emel, İstanbul'a çalışmaya gitmiş bir iş adamıyla evlenmişti.Bir seyahat acentasında çalışmaya da başlamıştı. Yalnız Çaykara'da çocukluk arkadaşı Ahmet'i unutamıyordu.Çoban olan Ahmet zor şartlara dirayetliydi.Sorumluluk alabilecek yüreklilikteydi.Doğal şartlar içinde çelikleşmiş bir bedeni vardı.Esmerdi.Bronz heykele benzer yapısı vardı.Ahmet dağ suları kadar serin, kartal kadar karizmatikti.O ruh ve beden örgüsüyle tam bir erkekti. ........... devamı >> Osman Demircan


32		ETEK VE PANTOLON45 Bir çiçek için bile yaşamaya değerdi.İşte maharet o çiçeği görebilmekti. Hayat bir nehirse, o nehirsen nasibine düşecek su, çiçeği büyütmeye yeterdi.Ya da güzel düşüncelerle o çiçek beslenebilirdi. Emel yaşamak istiyordu. Ölüm onun için bir kurtuluş değildi. Belki açan her goncayla cennet kapıları ona gül kokuları taşıyabilirdi. Yalnız gül kurusunda cehennemi ve ayrılığı yaşayabilirdi. Ölümle sonsuz karanlığa nasıl dayanabilirdi. Ölüm, Emel'e bütün cennet kapılarını kapatabilirdi. Mezarında goncalar açsa da bir daha gülü koklayamayabilirdi. Bu duygularla Emel kahvaltısını yaptı.Teyzesi bugün dışarı çıkmak istediğini söyledi. _Emel benimle gelir misin? Biraz dolaşırız. Atakule'ye çıkarız. Alışveriş yaparız. _ Melahat teyze evet çok kapalı kaldım. Bunu ben de isterim.Bugün kitap da alırız. Ha aklıma gelmişken çiçekçiye uğrayıp gül de alalım. _Olur Emel. Kahvaltıyı yapıp hazırlandılar. İki kadın önce yol üzerindeki Atakulu'ye çıktılar. Ankara'ya yukardan baktılar. Emel'in gözlerinde hala tarla kuşlarının bakışı vardı. Çankaya sırtlarından Emel güzel düşünceler içinden hayallere kanat açtı. Emel'in üzeri çiçek koktu. Kendini kır çiçeği hissetti. Hayat bir ilham nehri halinde yüreğine aktı. Gönül yurduna diktiği ağaç tarla kuşlarıyla doldu.Yüreği bir kuşun heyecanıyla çarptı. Mutluydu Emel... Mutluluğu yüzüne kıble rüzgarları gibi vurdu. Bir kutsal ışık gibi yüzü parladı. Emel yaşama karşı duyduğu minnetle güzelleşti, bütün çirkinlikler önce gözlerinden sonra yüreğinden uçtu. İçi tarla kuşlarının cıvıltılarıyla doldu. Yaşamak ne güzeldi.Tıpkı Emel gibi, tıpkı Emel ile Melahat teyzenin dostluğu kadar güzeldi. _Emel istersen hiç arabaya binmeyelim sadece yürüyelim. _Çok iyi olur.Ayaklarımız açılır. Atakule'den ayrılan iki kadın Kızılay'a doğru yürümeye koyuldular. Amaçları Meşrutiyet Caddesi'ne gidip kitap almak ve çiçekçiye uğramaktı. Geniş soluklarla içlerine hava dolduran bu iki kadın kalplerindeki yaşama sevinciyle yollarını adımladılar. Yollar topuk sesiyle şenlendi.Ankara slogan seslerinden kurtulup ve gri renginden arınıp iki kadınla neşelendi. ........... devamı >> Osman Demircan

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 20 30 40 50 59

Sonraki Sayfa >>