Artık ağır gelmeye başladım kendime
topu topu bir sıska bedenim oysa
üfleseler tüy gibi uçar giderim
neremde taşıyorum
bu kadar kurşun külçesi ızdırabı
ağlamaklı oluyorum sadece
göz yaşlarım yüzüme koştukça
birer saydam boncuk gibi
arkandan sesleniyorum
elinden oyuncağı alınmış
üstelik adam akıllı
dövülüp hırpalanmış bir çocuk gibi...
Artık ağır gelmeye başladım kendime
hepsi hepsi bir yaşamaktan ibaretim oysa
elimde iki sımsıcak ekmek
evin yolunu tutacaktım alt tarafı
elimde buğusu tüten iki ekmek
o evin pencerelerinden birinde
yarimin gözleri,yolumu gözleyecek...
Olmuyor ne kuruyorsam
akşamlardan beri kurduğum hayâllerin
her sabah enkazını çiğneyerek uyanıyorum
sen ne yapar ne edersin pek bilmem
ama ben yüzümü yağmurlara
bırakarak yokluğuna dayanıyorum
yani bir ateş daha gerekmez
ben seni gördüğümden beri
döne tutuşa yanıyorum....
Artık ağır gelmeye başladım kendime
ait olduğum iklimde değilim
bu yüzden bir sarartıdır durur
yüzümün çeperinde
ve seni düşlemekteyim bilesin
hiç gidip görmediğin bir şehrin
en yol düşmez
tenha sokaklarından birinde
Meğer ne zor şeymiş
bir ömür yürümek bir başına ve uzak
sana varmayan yolların kederinde...
Hemen toparalanıp gitmem gerek
buşehri içindekilerle beraber
kötü bir alışkanlık gibi terkederek
Bu şehir ki yıllardır diş biler etimde
bu şehir
her cadesi sokağıyla
çıngırakları uykularımı bölen
bir engerek
gitmeliyim o beni öldürmeden
zehirleyerek...
Artık ağır gelmeye başladım kendime
dar vakit daralır içim
bir duman çekiyorum
yurdumun el sarması tütününden
bir volkan gibi püskürüyorum
nefesim alev alıyor
o hiç bir zaman unutamayacağım
alaz rengi yalım yalım gözlerinden...
Artık ağır gelmeye başladım kendime
o kadar da uzak durma gel beri
gel de gülüşün dolsun
sen gideli ağlayan gözlerime...
yorganı yıldız dipsiz ve sınısız
yani uyanmaksız
bir uyku istiyorum şunun şurasında
giymesem de olur iki metre kefeni
şiirlerimdeki hasreti örtsünler üzerime..
Artık ağır gelmeye başlıyorum kendime
gayrı ferman eylesin de meleklerine
tez elden kavuşayım ben EFENDİM'e....