Şu ebru bakışın
ceylan filan değil;
bi çırpıda
en olmadık yerlerine işliyor
bu yalnız adamın
ve ben ne zaman
seni düşünüyor olsam
dört duvarında
dört mevsimi birden yaşıyorum
yalnızlığım ve sensizliğim kadar
bom boş odamın
Şimdi gözlerimden
çıldırmış bir ırmak köpürüşüyle
yanaklarımın sahrasına akabilirim
ve senin geleceğini biliyor olsam
bir çocuk merakla
kör olmak pahasına
yollarına gözlerimi dikip
bakabilirim
Yani sesimi
yüzünün gün hırsızı gülüşüyle
bir türkü hüznünde
tutuşturup yakabilirim...
-Ne zaman bir tıkırtı duysam
kulağım kiriştedir
sen geldin sanıyorum
bir kurak kıtlığa
bir bahar dalının değmesi gibi-
Kalbim ve ruhum
birbiriyle kavgalılar nicedir
neredesin
ey her ikisinin de sahibi? ! ...