DNA ŞİİRLERİ

DNA Konulu Şiirler - dna Şiirleri

Bu sayfada sitemizde kayıtlı 200,000 'den fazla şiir arasında konusu "dna" olan şiirleri görmektesiniz. Şiirlerin "dna" ile ilgili olup olmadıkları sistem tarafından belirlendiğinden konu dışı bazı şiirler listeye karışmış olabilir. dna Şiirleri, "kaliteye" göre değil, konuya olan ilgilerine ve popülariteye göre sıralanmıştır.

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

Sonraki Sayfa >>


41		KALEM KIRILDI Yetim bir mavinin hüznünü taşıyan tayfunlardık Kalın kitaplarda yüzünü gizleyen dipnotlar biz Hallaclara ilham oldu hikayemiz' Bir arkadaşımızın sevdası daha dün yargıya intikal etti Yazıcılar Ne yazarsa yazsın artık Gözlerimiz bu defa suskunluğumuzu ihlal etti Ama siz Ağladığımızı görenler Biz hayallerimizin peşinde ölerekte gideriz Kalem kırılsın Yazılsın Suçumuz... ........... devamı >> Grup Gökçen


42		SONUÇSUZ BİR TELEFON KONUŞMASI Bak Bedri dinle beni, Dinle beni ikigözüm kardeşim Yücel diyor ki Bedri (kapı çaldı bi dakka ...................) Hayır Zeki değilmiş, Akın'mış gelen. Akın diyor ki Bedri, 'Haltetmesin gelsin' diyor. 'Gelsin de söyleşelim, dadılık bitsin' diyor. Kabarmış müzik damarı yine bizim Gürler'in. Dalgaların,durakların dumanını attırıyor Bağırıyor minör minör, barok dedikçe Ve gülüyor majör majör, dokundukça tellerine enformasyonun. ........... devamı >> Hasan Hüseyin Korkmazgil


43		MEÇHUL_MECNUN ........... devamı >> Erdal Sonuç


44		NORMAL İNSANLAR 2 kelimelerin dna larıyla oynayarak, yüklediğin anlamlarına üfür gitsin rüzgarla birlikte... başı boş bırak çuvallasınlar hayatta... elektronlar gibi başıboş hatta birilerinin kanser olmasına sebep olsun radyasyonlu cümlelerin... niye böyle yapıyorsun, neden hep kavgalısın ki.. neden normal olmuyorsun, normal insanların arasında durduğun halde neden onlarla anlaşamıyorsun ki... değil başucumda onların kelimeleriyle yaşamak, başımın içinde taşıyorum belki söylenen ve yapılanları ondandır. güneşi göremediğim zamanlarda daha iyi hissetmektir belkide suçum. yada ne biliyim kayan her bir yıldıza sevinmemdir onları sinir eden şey ........... devamı >> Bülent Özdemir


45		DELİK BAŞLIK(2) Destan vartalardan karayip beşik; yön verdiğidir neler neler uğruna, nedir şu köşede sırıtan sırtta çıkın, DELİK KAŞIK(2) Haznesini sırtlanan ama fırtınalar var gene, potansiyel lavı taşırdı taşıracak mağma. KÖşebaşında bir pervane, dönüyor da dönüyor; sorulursa karmaşık, sendeleyecek ve mağra o zaman belki bir açık verecek: Bu kanalizasyon ne kadar da tıka basa. Pervane dönüyor alacanın ışığında, yolun sonunda… Farzedelim ki bir ufo buraya indi dönüp olası aklını, şehrin üstünde yekpare mafsallarından; diyelim ‘hadi ben neyse…’, kendilerini mi bulacaklar çıkanlar bu kadar çok kumun arasından ........... devamı >> Akın Akça


46		05 HAMDIR MEYVELERİ YARAMAZ DİYARLARIN 1/: Şahım, Buralarda temmuz kurak geçerse, Ağıtların kökleri anılara uzanır, Salar ya başını zamanların serseri nisanları, Şemsiyesiz yağmur ayaklarına ahmakçasına. Göklerin acımasız elinde yalnız bereket eğlenmez, Yıldırımların anası da gürlemenin piridir. Bozlaklara fon olur kimi zaman bereket şakırtıları, Bir azgın bulut daha yekinir osfer ağzından, Yüreğinin bozkırlarında at koşturan step yüzlü adam, Ah ederek kasar dizgini bir sabah ansızın, ........... devamı >> Ahmet Yozgat


47		DEPRESİF İKİLEMLER... Bilemiyorum ki! Nerdeydi hata? Avucumun içindeki su gibi kayıp gitmesi mi? Bu eğer kaderse dediğim yerde aslında kaderimizi kendimizin çizdiği gerçeğinin suratıma bir tokat gibi inmesi mi? Bu belki de sadece bir insan yavrusunun saflığı,su katılmamışlığı inadına Belki de beynimizin kendi kendini resetlemesi İnsan acı çekmek için olmasa da,oldurtuyor kendince; Belki de mutlu olabilmek için acıya da ihtiyacımızın olmasından Acıyı tattıkça mutluluğun tadına daha iyi varabilmemizden belki de Kalbimizle beynimizin süregelen düellosu Mantık mı? Yoksa aşk mı? Deli mi? Yoksa akıllı mı? ........... devamı >> Gülşah Can


48		***SEVGİLİM ŞİİR S E V G İ L İ M Ş İ İ R Şiir sevgilim, deseydim anlam tümüyle değişecekti.Sevgilimi şiir gibi gösterecektim.Şimdi düşündüm de,hiç kimse şiir gibi olmadı hayatımda.Hele sevgili boyutunda,asla.Olabilir mi? Hiç ama hiç sanmıyorum.Sevgilimin kollarına doğdum sanki.Tüm sevgilerimin üzerinde oldu hep.En güzel,en değerli armağanlarımdan birisiydi şiir.Önümde-arkamda,hep etrafımdaydı.Sürekli benimleydi.Hayaller-düşler kuruyordum.İçimden konuşuyordum kendimle,olan ya da olmayan başkalarıyla.Düşünüyordum,duyumsuyordum,sorguluyordum her şeyi ve hayatı.Sözcüklerle oynuyordum.Kimseler bilmiyordu.Bu,benim sırrımdı,gizimdi kimselerle paylaşmadığım-paylaşamadığım.Bana göre olağan-doğal davranışlarım,sözlerim farklıymış.Bilmiyordum ve ama neden? sorusu takılıyordu usuma.Meğer şiir kucaklıyormuş beni.Hep,en az iki taneydim ben.Dış dünyaya-insanlara yansıyan bir yanımdı.Ve içimdeki sonsuzluğa açılan,bir başka ben.İçimdeki sonsuzluk.Tüm büyü,buradaymış,önceleri algılayamadığım.Masalları çok seviyordum.Okuma-yazma bilmeden önce bile,kendimce masallar söylerdim.Şarkılarla-masallarla büyümüştüm,anneannemin-annemin-kuzen ağabeylerimin sayesinde.Yakalarına yapışır,zorla okuturdum,ezbere de bilsem o masalları.Anneannem,bilerek yanlış okurdu.”Ama orası öyle değildi ki…”Diye kızardım bir de üstelik.Herşey,yerli yerinde olmalıydı.Ancak ben değiştirebilirdim istediğimce.Okuma-yazma öğrenince kurtuldular benden.Bense,adım-adım sonsuzluğun kapılarını açıyordum.İlk kez,ders kitaplarında ve çocuk dergilerinde tanıştım şiirle.Ben olsaydım,şurasını şöyle,burasını böyle yazardım diyerek,değiştiriyordum sözcüklerin yerlerini.Bu arada,küçük öyküler,hayalimdeki kişiye,mektuplar yazıyordum.Saklıyordum,kimseye göstermiyordum.Bilmiyorlardı,bir şeyler yazdığımı.Sonra,yırtıp atıyordum onları.Bir gün,kendimce çok kötü bir şiir çıktı karşıma.Ben daha güzel yazabilirim diyerek,ilk şiirimi yazdım.Atmadım onu.Birşey engelliyordu.Artık hep şiir yazıyordum.Bir nehrin damlalarıydılar.Taşıyordum artk,akıp gidiyordum.Sevgilimi-sevdamı keşfetmiştim.Gösterdiğimde,bana inanmadılar.Ama ben yazdım,hep yazdım.İçimde bir çağlayan vardı.Fışkırıyordu,engel tanımıyordu.Ayrıca,bir şiir kitabının olacağını bile bilmiyordum.Dergilerde,ders kitaplarında olur hep şiirler sanıyordum.Bir gün,babamın bir arkadaşının şiir kitabı geldi postayla.Bu bir dönüm noktasıydı.Nehrimin akış debisi farklılaşmıştı,bilince kavuşmuştu.Şiir kitapları istiyordum artık,çevremdeki herkesten.Tüm konularda,ne bulursam? okuyordum.Kitaplığım oluşmuştu ve şiirlerim dergilerde-gazetelerde çıkıyordu artık.Kitaplığımın karşısına geçip,düşler kuruyordum.”Bir gün,benim de kitabım olacak bunların arasında diyordum.”OL DEDİM OLDU.Elbette bu kadar kolay değildi.Ama gerçek bir aşk uğruna,nelere katlanılmaz ki? Dedim ya,sevgilimin kucağına doğmuştum.Koruyucu,kurtarıcı meleğimdi.Bir dizi savaşım,özveriden sonra,ilk kitabımı çıkartmayı başarmıştım.Kitaplar eve-önüme geldiğinde,”Bunlar benim mi? ”diye çığlıklar atmıştım,kitaplara sımsıkı sarılarak.Annem ve arkadaşlarım,oda kapısında durmuş,gülerek beni seyrediyorlardı.Ah hele bir de,onları imzalayıp,başkalarına verirken ki sevincim-gururum,nasıl anlatılabilir? Ben,yazmak için doğmuşum.Önceleri,bunun bilincinde olmasam da.Taa iliklerime,DNA hücrelerime işlenmiş bir aşk bu.Öyle ki,Bana sözde sevgi-aşk ilan edenlere.”Ben hiç kimseyi yazmaktan,şiirden daha çok sevemem.Hep ikinci planda kalırsın.”diyecek cesaretim vardı.Öyle de oldu gerçekten.Yazmazsam,yazamazsam kendimi azalmış,mutsuzlaşmış duyumsuyorum.Çok iyi biliyorum ki,sevgilim-sevdam,son soluğuma dek beni bırakmayacak.Masanın başında-yazarken,bir sözcüğü-tümceyi tamamlamaya çalışırken,ölmek isterim.Sevgilimle elele,kucak kucağa.Bir sonraki serüvenimde sürdürürüm,yarım kalan işimi. Nilgün Acar 08. 06.2008 ........... devamı >> Nilgün Acar**

<< Önceki Sayfa

Sayfa: 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11

Sonraki Sayfa >>