gözlerimize perdeler çekilmiş
gün ışığı girmesin diye
ıssız bir ormana götürülmüş yaşamlarımız
kimseler bilmesin diye
zaman kavramını yitirmişiz
kaybolmuşuz gölgelerde
hayat akıp giderken çevremizde
biz bastığımız dalın çıtırtısına kitlenmişiz
yağan yağmurlar ormanı temizlerken
biz hep kirlenmişiz kirletilmişiz
özümüz alınmış içerimizden
kof bir posa olmuşuz
yasa dalmışız
yaşamı yaşayamamışız sürüp giderken
zaman durdu sanmışız
oysa duran yürek atımımız
yaşayan posalar yaşamayan insanlar
olmuşuz oldurulmuşuz
ıslık seslerini takip etmişiz
kimin çaldığını bilmeden
her seslenene gitmişiz
oy vermişiz koyvermişiz
kendi geleceklerimizi seçmek yerine
seçilen karanlıkları tercih etmişiz
gün olmuş güneşe sıvanan balçık olmuşuz
kuruyup dökülsekte yanmışız
koskoca güneş yerine bir ampulün ışığına kanmışız
yarınlarımızı çalmışlar köklerimizin bulunduğu toprakla birlikte
dünümüz zaten yok zamanda kaybolmuşuz
elimizde bir bugün var
ne yapacaksak bir tek bugün
yarın yok dün yok zaman yok
bir tek bugün

Serengi/İzmir
21/02/2007