İçindeki benim
Üstümde hiç olmasını istemediğim yeşil örtü
Bir buruk uğultu etrafımda
Bir kısmı şimdiden uzaklarda
Düşünceler havada asılı kalmış
Ben çevremi görmüyorum
Çevrem beni duymuyor
Karanlık göremediklerime rehber
Işığın sakladıkları ortada kalmış
Hayat nedir ki?
Veda töreni bu kadar sahte
Tek perdelik bu oyunda
Bu ikinci perde neyin nesi?
Oynayanlar kimler?
Hüznün peşinden koşarken insan
Yakalayamadığı günleri yaşadım sayarak
Ne kadar sayacağımı bilmeden
Saydığım şafak yanıbaşımda
Yaşlanmadan yaşlanmışım
Hiç yaşamadan biterken hayat
Yeniden sarılmak mümkün mü hayata
Yeniden
Dört elle sarılmak
İlk sarıldığım ellerimi henüz geri alamamışken
Bir tahta kutuya konulacağını bile bile yaşamak niye?
Üzerimdeki yeşil örtü bozuyor sinirlerimi
Üzerinde bana ait olmayan bir dilde
Ne olduğunu bilmediğim yazılar
Sıyırıp atmak ne mümkün
Hareket hayatta kaldı
Buradaysa durmak esas
Acaba dostlarıylamı ölmeli insan
Burada yalnız kalmamak için
Cehennemi yaşarken yeryüzünde
burada gösterilen cehennemde ne?
Yeryüzünü cennete çevirmek varken
Burada cennet vadetmek niye?
Onu bunu bilmem ben
Bu tahta kutudan
Açtıkları daracık çukura bırakacaklar bedenimi
Üstümede toprak dolduracaklar
Zaten sıkı sıkı sardılar
Birde yıkadılar binbir törenle
Bu dünyada gerçekleri gördün
Direndin hiç durmadan erk'e diye
Göndermeden mahkum ettiler kefene
Hayattayken bana verilmeyenler verilecekmiş bu tarafta
Laf
Koskoca dünyada verme
İki metreye seksen santim
Küçücük çukurda varde
Vadedilenler için ölmedim ben
Canlıydım heyecanlıydım
Yaşamaya çalıştım bildiğimce
Ne hurafelere inandım
Ne dogmalara
Bir bilime inandım
Birde yüreğime
Buralarda bir yerim olsun diye değil
Yüreklerde yerim olsun diye yaşadım
Yaşayan bir bedendim
Çürümeye gidiyorum
Yoktum var oldum
Vardım yok oluyorum
Yaşarken çürümedi beynim
Örümcekler mezarıma örecekler artık
Beynime öremedikleri ağlarını

Serengi / İzmir
23 Nisan 2007