gün,
perdelerini yavaş yavaş çekiyor.
göz kapaklarım da onunla kapanıyor.
hayır,
ne olur!
kapanmasınlar.
uykularımı yine karabasanlar basar.

çok zamandır böyleyim ben.
herkes rahat...
yatağında uyurken.
beh yanıp,kavruluyorm.
karanlığa kan ve ter döküyorum.

sanki,beynimi seller bastı.
yok artık çocukluğumdan tek bir kırıntı.
çıkmıyor anılarım battığı yerden.
elma da desem,
armut ta desem

ben,bir damla mutluluğa açım.
ne olur!
günün perdelerimi açın.

güneşle,karanlığımı süpüreyim.
anıları bıraktım.
tek önümü göreyim