umudun türküsü suskundu
koşuyordu korkular
gözlerinde kentlerin
zulmün sözleriydi egemen
sıcak bir özlemdi yalnızca
yeşerten dünyamızı

sen
umutsuz gecelerde bile
yaşamı üretirdin
ve bilirdin kurtarmayı
yüce sabrını emeğin

şimdi üzüntünün saçını örüyorsa sokaklar
ve patlıyorsa öfke
saçılsın artık bir avuç aydınlık
göğsüne karanlığın

gerçek sahipleri kentlerimin
söylesinler artık
çelikten çağrısını direnişin

alacakaranlığın ellerinde
doğarken kızıl günler
sevgimizin ortak sesi
yaratsın güzeli yeni baştan