albatroslar üzgün
bu limana ay doğmuyor
ağlayarak açıyor akşam sefası

yirmidördü tamamladığında zaman
yelkovan elle tutulamayan kor olunca
kendini öldürür akrep
artık
palmiyeleri ayaklarından sulayalım

sergüzeştin devinimsiz paragrafında kalmıştık
devam edelim

darbukanın sesi çengiyi oynatsın
ney ıslak sesinle karışsın kanım
usulca deryaya

gecenin bir/isinde karanlık tünellerden
aydınlığa çıkmayı ümit ederken
kalemi kırmasından korkuyorum nilüferin

kambur kaldırımları
evim diye yatanların üzerine doğuyordu güneş
batırdım perdenin ardına

biliyorum kapalı ve
kırgındır adıma yüreğin