“Sigara! İçiyoruz” dedi vakur bir sesle
Doktordu Selin’di adı
Bense otuz küsur senedir kullandığı vücudu
Zamansız amansız yatağa düşmüş hasta
“Evet” dedim “oldukça”
“belli” dedi “dişlerden”
ve gözlerini ayırmadan röntgenden
“ciğerlerden belli”
“Kaç senedir? ” dedi.
Yirmi beş dedim yirmi dördü tamamlayarak
Ben bile şaşırmıştım yirmi dördün büyüklüğüne
Acı bir gülümseme doktorun gözlerinde
İlk kez
ilk kez utandım dumanı içime çekmekten
İlk kez birinin bunu söylemesinden utandım
Ve ilk kez sigarama söz eden birinin gözlerine bakamadım
Ve yine ilk kez içime çekemediğim sigaramdan nefret ettim
Pnomoni yazmış doktor kağıda
Hesabı bunca yıldır içtiklerine say
Tütünün acı tadı geliyor aklıma
Yine az daha diyesim geliyor
Bırakmak için az daha
Sigarayı değil
Nefesi bile çekemiyorum şu an içime
Vücudum yanıyor ateşler içindeyim
İki gecedir evden uzakta
İki gecedir yabancı bir yatakta
Oğlumun kokusunu duyamadan
Ona sarılamadan
Öpüp koklayamadan
En çokta her gece ağladığını bilerekten
Bitmiyor gece
Izdırap içinde uzadıkça uzuyor
Bazen demek ki çok geç oluyor
Savurup atmak için
Bazen
Demek ki
Çok geç oluyor.

Hastane Odası

23/03/2007