her an
biraz daha utanırken
güneşe benzeyen gözlerin,
bir bulut misali
avuçlarımı yüzünde gezdirmek
kıskandırır güzelliği kendinden bir şehri...

öyle böyle bir şey değil,
saçlarının ikliminde serinlemek...
yanaklarındaki bahar kokusu
dolanırken yüreğimin coğrafyasında
anlayamaz hiçbir beşer
senin dört mevsim
nasıl böyle
memleketime benzediğini...

kasım bu,
üşütürken benim neden
bir çocuk gibi gülümsediğimi anlamayan
garip beşerleri,
pat diye patladı
belinin kıvrımlarında
kasımpatları...