Göçmüşlerdi,
Binbir güçlükle doğudan.
Karşılaştılar,
Portakal bahçelerinde.
Kaynaşmıştı,
Zamanla yürekleri.
İkiside istemeden,
Nişanlıydı başkasına.
Gönül,
Yasak dinlemedi.
Aileleri fark edince,
Karardı dünyaları.
Her ayrı gün,
Zulüm oldu onlara.
Yasaklar,
Aşk bağlarını güçlendirdi.
Kaçamaklar başladı.
Biliyorlardı,
Töre aşk dinlemezdi.
Fark edildi, birgün.
Karar verildi ailecek,
Temizlenecekti namus.
İki canıyla attılar gece dereye,
Elleri kolları bağlı.
Direndi yaşamak için, olmadı.
Bıraktı kendini derinliklere.
Çok geçmeden,
Sevdiği de attı kendini,
Aynı dereye.
Ölümü,
Düşünmeden.

Cengiz ÇETİK-2005