Apansız Bir Güz Güneşi Apansız bir güz güneşi gibi geldin..
Ruhumun iklimlerine konan,
Ilık bir tebessümdün..
Düş’mü gördüm
Serap mı?
Anlamadım çoğu zaman
Rüyalarıma sokuldun bazı akşamlar
Kokun sabaha ilişti
Gölgen ufukta belirdi
O an buruk bir gülümseme yerleşti
Günün yüzüne.
Yüreğim yorgun,
Tahammülsüz yokluğuna.
Özlemin içimi sızlatır
Sızladıkça kanar yaralarım
Ve ben alabora olurum,
Kopan kasırgalardan..
Sana dair cümleler tükenince
Dili bağlandı kalemin
Bu yüzden suskunluğum
Umarsızca gelip geçti
Günler, geceler
Silip süpürdü izlerini seneler
Alıp götürdü senli zamanları
Anladım,
Varlığın bir sanrıydı...
06 /12 /2011 |
| |
Zeynep Yağmur |
| |
|
| (c) Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.
Apansız Bir Güz Güneşi adlı şiirde hata varsa lütfen buraya tıklayarak bize bildiriniz.. |
| |
|
| |
|
Bu şiirin hikayesi:
Anladım,
Varlığın bir sanrıydı.
|
| |
|
|
