O! köyünün sokaklarında salınan
Nazlı bir ceylandı.
Geleceğe dair hayalleri vardı,
Yaşamı evcilik oyunu sandı
Sevdalandı
Her genç kız gibi
Mutluluktu düşlediği..
Sevdiğiyle el ele verip
Çıktılar bir yolculuğa,
Masallar diyarıydı istikamet
Acı yoktu düşlerinde, hasret yoktu
Ama ilk vedayı etti köyüne, sevdiklerine
Ayrılık acısı düştü yüreğine
Bir yanda anne baba özlemi,
Bir yanda sıla hasreti yüreğini dağladı
Her türkünün sözleriyle ağladı
Beklediği gibi değildi hayat
Çetin bir mücadeleydi
Gün oldu aç kaldı, yalnız kaldı
Sıkıntılar hergün büyüdü, ama yılmadı
Bir güneş gibi doğdu ilk bebeği,
Sonra ikinci ve diğerleri
Anne olmanın mutluluğunu yaşıyordu
Sevdiği aş kavgasındaydı,
Sürekli yalnız bırakıyordu
Evinin hem erkeği hem kadını oldu,
Çocuklarının anasıydı
Çileliydi yaşamı
Hiç şikayet etmedi
Her şeye rağmen mutluydular
Bu mutluluğa gıpta ile bakardı komşular
Yıllar birbirini kovaladı,
Ve, hayat kötü bir sürpriz yaptı
Körpe bir fidan verdi toprağa
Kanıydı, canıydı göçüp giden
Gözünün yaşı sel oldu aktı
Kıvrandı yüreği acıdan, en derinden
Zulasındaki hüzün, arkadaşıydı yalnızlığının
Evlatları ile tutundu yaşama
Hem ana, hem baba oldu çocuklarına
Mektep görmemişti, ama onlar okumalıydılar
İş, aş kavgasında geri kalmamalıydılar
Zaman hızla akıp geçti, hızlı bir tren misali
Büyüyüp birer birer serpildi bebeler
Vakti geldiğinde evlendiler
Yine hasret görünüyordu ufukta
Canından can koparıldı o anda
Özlemleriyle yandı tutuştu ana yüreği
Ama bilmiyordu kapıdaydı asıl bekleyeni
Ölüm çaldı kapısını aniden
Bir can aldı kara toprak
Böyle bir acı görülmemişti, yandı kavruldu
Evlat acısına alışmak çok zordu
Sararıp soldu gönül ocağı, katmerlendi acıları
Her köşe başı acılarının sığınağıydı,
Gizli gizli ağladığı
Kimbilir?
Hayat daha ne sürprizler hazırlayacaktı
Kırıldı umutları ama yılmadı,
Belli, daha çok sevmişti onu veren Yaradan
Rabbine sığınıp huzur arıyordu
Aylar, mevsimler ardı ardına geçti
Ama kara toprak doymak bilmedi
Henüz gözünün yaşı kurumadan
Yine bir can verdi toprağa
İnanamadı! Nasıl bir acıydı bu
Dayanamazdı yürek
Bir iken, iki oldu evlat acısı
Dağ gibi büyüdü yüreğinin sancısı
Şimdi kolu kanadı kırık, yürek paramparça
Unutmuş yüz gülümsemeyi
Nereden baksan hüzün,çile, ızdırap
Geride tutunacak başka ne kaldı?
Bakınırken !
Kaldırdı başını,
Karşısında duran iki fidandı.
Sahip çıkmalıydı, emanetti bırakılan
Ömrünün sonbaharında sığınılan bir limandı
Sevgiyle kucak açtı yetimlerine
Şükretti gözünün yaşına teselli veren Rabbine
Şimdi yaşlı gözlerle bakar
Zaman zaman gülümseyerek
Gece olunca pırıl pırıl gökyüzüne
Selam eder yıldızlar ülkesine
Emanetiniz der üzülmeyin emin ellerde

Zeynep Yağmur

04/05/2009