miniş anama ithafımdır...



sen anaydın;
yokluğun yoksulluğun
cehaletin kader bellendiği coğrafyadan
büyük kentin bilinmez labirentlerine yol aldın
dile kolay on çocuk
ufacıktan bir gelecek adına

kader diye sunulanı ittin elinin tersiyle
bilgiye aç usunla
yüreğinle
daha iyisini yaratma inancınla

seven bir eş dahası
kadındın
yaşadığı coğrafyada
acımasız yaşam koşullarının kanattığı
bir yüreğe gönül verdin
inandın
sevdin
er'im dedin yasladın omzunu
yani babama


saf
yalın
doğaldın
sırtını dönerken umarsızca
dünyalıklara
moral değerlerindi yüreğini dayadığın
güçlülüğün bundandı belki de
savunduğun
ödünsüz
insancıllığınla

benim demekten onur duyduğum güzel anam
sen başardın
vuruşarak
dövüşerek
eğilip bükülmeden
kendine has duruşunla

sen savaştın
fitne
fesat
riyakar hayatlara karşı onurunla
emin ol bıraktığın emaneti
yükseklere taşıyacağımdan
çileli ömrünün özeti
kırış
kırış
çizgi dolu
ellerinden öperken
' hakkını helal et
helal et anam' diyorum

2006-Antalya

Refika Doğan