Bir delilik yapmak gelir içimden
Akıllılığımdan utanır
Otururum sessizce yerimde

Akıllılığımı unutup bir an
Çılgınlık yapmak gelir içimden
Delirmiş bu diye
Söylenmesinden korkar
Bükerim boynumu çaresizce aşağı

Duygularım kabarır bazen
Denizdeki dalgalar gibi
Aşmak gelir sahillerin ötesine
Sonra oturur düşünürüm
Benimkisi
Akıllılık mı delilik mi diye

Girdabın kendine çektiği gibi çekilen
Kaos düşüncelerin saplantısı gibi kilitlenen
Kendini arayan insan gibi kıvranan
İsyan dolu yüreğin bahar da uyanışı gibi canlanan
Aydınlanan ufkun sönen gözleri gibi kaybolan
Gün gün daralıyorsa dünyam, geriye doğru
Suçlusu kim bilemiyorsam ardınca
Akıllımıyım delimiyim...

Yurdumun onuru ve haysiyetine leke getirilirse bir gün
Kavram kargaşasıyla ortam bulanırsa o gün
O zaman ne akıl kalır ne de delilik
O zaman çıkarım ortaya
Yaparım zırdelilik...
Cengiz ÇETİK