Beni hayatından silenlerin arasında olduğunu öğrendiğimde
İçim bir anda acıyıverdi yokluğun sonsuz derinliğinde
Kalbim bir zamanlar kırıldığı yerlerden sızladı yine
Sessizce konuşmak düşecek bana aşkı sensiz yerlerde

Konuştukça belki rahatlayacağım zaman zaman bir nebze
Yetmese bile artık ne fark eder diye soracağım kendime
Bitirmiştin sen bensiz herşeyi, habersizce, benden önce
Sıra bende artık, kalan günleri sayacağım bir bir özgürlüğe

Bir deli yeni günün cıvıltılarla doğuşunun eşiğinde
Oturuyorum sessizce sensiz balkonumda, bir fincan çay elimde
Rüzgarsız, ışıltısız, neşesiz ve sensiz geçen her sene
Buluyorum kendimi bakarken bir kırık aynaya...
Ağlıyorum sensizliğe...

1/6/'5 13:15