zehirini akıtıyorum acılarımın
kendimi sağaltıyorum
ne bir kırmızı gülde
ne de mor karanfilde arıyorum seni
ruhumun gömütlüğündesin
elimde kör bir lamba...

merdiven arası yürüyüşlerdeyim
yükseldikçe basamaklar düşüyorum
palazlanan düşlerim vardı oysa
günah keçisi saydığım inatlarım
nerden bilirdim ben yalnızca piyonum...

ilkel egomun tutsağıydım belkide
beni sende oynaştırdığım
ya da kendimi sende var saydığım
sen çekip gittin şimdi öylemi?
git beni seninle bırak
ben hüznümün tarağıyla taranıyorum...

ben ne Munzur'un kara kızıyım
buğday başağından taneleyeceğin
hamur kokulu ellerde tazeleştirdiğin
ne de kısrak gülüşlerdeyim
günahlarımı mendil yaptım önüme
sadece sana dileniyorum...

sarı tütünün acısını katık yapmış anam
akmasını göbeğime bezemiş
sırf bu yüzden zor seviyorum
sırf bu yüzden düşlerim acı
bir roman kahramanına benzemiyor
gerçeklerim...

hayat ne çok rol yaptırıyor insana
içim ağlarken yüzümde maske gülüşlerim
ikinci benimle gerçeklerim özdeşleşmiş
yapmacık tarafım öksüz
sen çekip gittin şimdi öylemi?
yapma gülüm
ben yıllar varki zaten gömüyüm..

Temmuz 2008-Yerkesik