I

yılkıydı
atlar

yılkıydı kışdönümü

sahipsiz bir dünya, her dokunuş

yılkı...


tutamaz ağlamaklığım



(dokunamam;

kendi uzağında gülüşün)



II


ben
derdine
dokunamam

eğilir dalında karanfil

cümlesi
alemin

tutamaz

tutamaz kırılmışlığı

mevsim

yılkı...



III


dağ;
eteğinde
yılkılanırken

gökyüzü
mavi bir yorgan
yalnızlığına


ölümsüzlük var (mı)
kokusunda papatyaların (?)


dağ eteğinde;

dokunamadığım (?)

IV

1
vursun
istediği kadar
uzağa,
yılkılamışlar

yılkılanmışların yeleleri
hüzün yükü olsun

taşırlar mı bakışlarımı:

dağ
eteğine;

sokağımdaki
sonbaharı


çocuk üşümüşlüğü avuçlarım

2
koşuşmam
kendi şehrimdir. Ellerinin adacığında





V

1

çocuk üşümüşlüğü
dağ eteğinde,

yılkılanır;

terkedilmiş
papatya ölüleri

bahar ağıtlarına taşınacaklar
yelesi
hüzün
yüklü
olacak

boyun eğmişliği
ağıtsıların

2

çıkıp geleceksin... Biliyorum
dağ eteğinde

ellerinde
ben