Bana her dokunuşunda izin kalıyor üzerimde...Sana ait,sen kadar gerçek ve sıradanlıktan ziyade...Her bakışında gözlerin ufkumda kaybolup gidiyor...Ve kayboluyorum derinliÄŸinde bakışlarının...Her bakışında ayrı ayrı anlamlar tutuyor beni varlıÄŸında,anlamsızlaşıyorum onca anlam arasında...Sıkışıp kalıyor göğsümde bir isyan,yokluÄŸuna ve sensiz geçen onca zamana ait koca bir pişmanlık yanı sıra...İç çekişler kadar derin,bir dost kadar samimi gülümseyişin alıp götürüyor beni,sarım sıcak hülyalara...Düşlerim karışıyor aÄŸır aÄŸır varlıÄŸının kuytularına...İçime işliyor sesin,soluÄŸun...Ä°lmek ilmek işleniyor sevdan hücrelerime...Kalbe sıÄŸmıyor sana ait isimsiz onca his...Heyecan mı? Özlem mi? Hangi birini sıÄŸdırabilirim ki o küçücük yüreÄŸe...Hasret mi? Gurbet mi? En çok hangisi aÄŸır basıyor,seni düşündüÄŸümde...En çok hangisi tamamlar sana hissettiklerimi...Bu titreyen ellerim yalnızlıÄŸımda...Ya bu soÄŸuk yatak? VarlıÄŸını çaÄŸıran bu koca yokluÄŸun? En çok hangisi acıtır beni? ? ? En çok hangisi seni getirir bana? ? ?
Seni her düşünüşümde şuram sızlıyor...Tam şurası işte,sol yanım...Hoyratça harcanan sevdamızın ardından...Geriye kalanlarla yaşamak zorunda kaldıÄŸım aciz bir beden...Peki ya neden? ? ? Neydi suçumuz...Çok mu sevdik birbirimizi...Çarçabuk tükettik mi ya da bir ömre sıÄŸacak mutluluÄŸumuzu? ? ? Çok mu üstüne gittik sevdanın? ? ? Fazla mı geldik sevdalanmaya? Sıkı tutunmadık mı biribirimize?