Acıların başka bahara, uzanıp kaldığı,
Ateşlerde yandım, cılız kalan şule misali.
Sanki yanan ben değilim, içinde sakladığı,
Elbet bir gün söner diye, verilmişti gözdağı.

Doruklarda sancımız vardı, şale gibi uzak,
Nem almıştı ten’e inat, sessiz kalan yekvücut.
Onulmaz yaranın, bitmeyen sesi oldu firak,
Uzak değil di gidilen, uzaktan da çok ırak.

Kuşların cıvıltısı sandı, duyulurken nale,
Dona kalmış hislerin, parıltısıydı yansıyan.
Atlas gibi gökyüzünde, görünen mavi hale,
Yalnız kalan dertlerin, ortasında açmış lale.

Yüreğin ortası alev, alev olmuş, kızıl har,
Mesafeler ortadan kalkmış, dümdüz olmuş çile.
Aşklar tersyüz gelmiş kadere, halka, halka yanar,
Başa gelen çekilir, sağ vücutta o başta var.



İzmir - 20.05.2006